Dryf w nieznane

Pasje, przyjemności, wieczny pozytyw widoczny w społecznościówkach. Doskonale wiemy, że rzeczywistość jest inna. Wszelkie trudności przemilczeć, najmniejszy sukcesik należy otrąbić. Dziś bez lukru. Przeczytajcie osobistą relację o tym, że dorosłość bywa trudna.

Niezależność w dorosłym życiu kosztuje. W dwa lata po odcięciu rodzicielskiego „respiratora” – czytaj: obronie magisterki – przychodzą na myśl pewne refleksje. Dziś o tych nieoczekiwanych, na które pozwalają sobie nadmiernie emocjonalni albo supersilni i świadomi wad. Tego na tym blogu jeszcze nie było.

Czy chciałbym powrotu do beztroskich lat młodości? Czasami tak, ale nie po to co myślicie. Żadne balangowanie, czy w drugą stronę - robienie za kujona, bo szkoda życia. Żeby z większym spokojem brać życie.

Z każdym rokiem rośnie presja. Nie czujecie tego? Kobiety, rodzina, społeczeństwa. Jeśli ślub, to za chwilę większość poleci wariantem: kredyt, mieszkanie, samochód, dziecko. Albo w innej konfiguracji. Dla mnie za wcześnie na takie myślenie, choć rodzina to sugeruje. U nich większość już po 50-tce, więc i myślenie kategoriami „trzymaj pracę”, „kiedy ślub”, „po co ci te szaleństwa”. Do dziś gryzie mnie takie ukształtowanie – pełne lęku, sztampy, mało kreatywne. Obronnie reaguję na sugestię jak mam żyć.

A przecież i bieżące rzeczywistość nie rozpieszcza. Bycie razem dużo daje, ale i odbiera. „Spodziewałam się tego”, „Czemu nie zrobiłeś tego”. Oczywiście w drugą stronę też tak jest. Jako singiel nie słyszysz tych samych kawałków. Wsparcie i zrozumienie bliskiej jest nieocenione, ale nie o tym ten post J

Kłębią się po głowie myśli o przekwalifikowaniu, ale i zmianie miasta, czy przeprowadzki. Za młody jestem na rutynę i odcinanie kuponów! Ale zakodowany lęk i zerowe praktycznie wsparcie w podjęciu jednej z wyżej wymienionych zmian gdzieś mnie blokują. Za słaby? Niedojrzały? Może trzeba się przygotować, odłożyć ? „Tylko” zebrać siły. Jeszcze to uczynię.

I te wzorce dzisiejszego świata. Trzeba szumieć, szaleć, kredytować, brać na etacie ile wlezie. A gdyby tak posiedzieć (z kumplem) w ciszy, poleżeć na łące, zgubić się na małej wiosce, poczytać książkę?

Znajomi z lubelskiego światka w znacznej mierze wykruszyli się. Tak to już w życiu bywa. Ze źródeł wiem, że o Lublinie decydenci mówią dużo dobrego i złego. Rozwój, drogi, imprezy – szacunek. Zabójczo konserwatywny i wyzyskujący rynek, brak godnej płacy w branży – wystarczy. Wracają na matkowiznę lub idą do większych ośrodków. Ale takie życie. Praca i partnerzy stanowią o tym gdzie jesteśmy. Dla spokoju swojej duszy dobrze mieć prawdziwych ziomków w jednym mieście na telefon lub wiadomość.

Jeden mocny pozytyw nakręca mnie na najbliższy czas. Za półtora tygodnia jedziemy w ukraińskie Bieszczady. Tak blisko, a tak oryginalnie. Zero sieci, jak najmniej lęku i patrzenia na zegarek. Szkoda, że to tylko chwila.

fot. pixabay

Read more »

Fontanna niczym basen

W intencji władz nowo oddana niecka z fontanną na placu Litewskim miała służyć jedynie do ograniczonego kontaktu z wodą. Ot przyłożyć rękę, zbliżyć się dla ochłody na czas upału. Wątpię, by ktokolwiek spodziewał się, że niecka przemieni się, dosłownie, w darmowy basen komunalny. Na zmianę nastawienia ludzi w czas upałów nie ma co liczyć. 

Wątpię, czy ktokolwiek przewidział taki stan rzeczy. Zaczęło się od „niechcącego” (ale jednak!) zniszczenia dwóch z siedmiu minifontann na deptaku. Najpierw przez policję, później przez firmę sprzątającą. W pierwszych tygodniach po czerwcowym otwarciu urwano wszystkie sprężyny na placu zabaw przy wydziale Politologii. Dorośli i ciężkawi nie zrozumieli, że mają one udźwig na poziomie do 50 kilogramów. Niemniej sprężyny wymieniono, a małe fontanny zostaną odnowione.

Teraz kontrowersje budzi inna kwestia. Ludzie zrobili sobie z niecki komunalne kąpielisko. Po co płacić za osobę 20 złotych na Aqua Lublin, czy 13 za kompleks Łabędzia, jak za darmochę dostaliśmy wodotryski z chłodną wodą? Widok zadowolonych matek, które miast użerać się nad żywiołem swoich pociech siadają na ławkach jest wielce wymowny.

Jednak nie tędy droga. Jako podatnicy zapłaciliśmy za wspólne mienie, które nie jest przeznaczone do kąpieli. Ale przetłumacz to wszystkim. Służby nie mogą karać mandatem, miasto wystawiło tabliczki z zakazem wstępu do niecki. W praktyce mamy chmarę dzieci pluskających się w fontannie pod okiem zadowolonych na ławkach rodziców.

Sprawa ucichnie dopiero jak nastaną chłody i kąpiel nie będzie się opłacać. Znajomy zwrócił mi cenną uwagę. Za remont placu i nową fontannę zapłaciliśmy jako podatnicy. Za konsekwencje niewłaściwego korzystania, czy to przez usterki mechaniczne (urządzenia, małe fontanny) czy choroby zakaźne nabyte przez kąpiel – płacimy ponownie.

Zupełnie niepotrzebnie.

Read more »

Nowy plac Litewski tuż po otwarciu [FOTO]

Oddany po ponad rocznym generalnym remoncie plac Litewski zachwyca. A zwłaszcza fontanna, dająca możliwość ochłodzenia, ale i multimedialne spektakle. Nie wszyscy umieją jednak z niego korzystać. Aż strach myśleć o kolejnych masowych imprezach, Karnawale Sztukmistrzów czy Nocy Kultury...

Inauguracyjne widowisko, wodno-laserowe show, obserwowały chyba tysiące mieszkańców. Z trudem wcisnąłem się by kręcić pokazy. Poniżej kilka ciekawszych ujęć, cieszę się, że spotkały się z uznaniem na moim profilu fejsbukowym.

Ale są i pierwsze skazy. Miasto musi radzić sobie z tym, że co poniektórzy traktują fontannę jako nowy basen-łaźnię. Nie o to chodzi. Czas na prawne rozgraniczenie – chwilowy plusk, a kąpiel. Strażnicy miejscy dostaną instrukcje…

Do tego dochodzą pierwsze zniszczenia (koziołek na sprężynce, zapadnięta płyta przy fontannie po niefortunnej interwencji policji względem… pijanej młodzieży). Serwisy lokalne przedstawiały już pijącą młodzież wspinającą się na nowe drzewka przy pasażu.

Dostaliśmy super nową zabawkę, z której nie do końca umiemy korzystać. Przynajmniej nie wszyscy. 

Na deser, spóźnione, ale ciekawsze z ujęć. Tak to wyglądało w połowie czerwca.

Read more »

Samorządy pod ostrzałem CBA

Kontrolowanie działań politycznych poprzedników i dopatrywanie się nadużyć u prezydentów dużych miast. W samorządowy szczebel władzy wkroczyły służby CBA. Wątpliwe, by włodarze miast stracili stanowisko do kolejnych wyborów w 2018 roku. Ale co będzie później?

Służby CBA, szczególnie aktywnie wykorzystywane w trakcie rządów Prawa i Sprawiedliwości, sprawdziły, czy samorządy wszystkich 16 województw zgodnie z przepisami wydają środki unijne w ramach tzw. drugiej perspektywy finansowej [RPO 2014-2020]. Dodajmy, że marszałkowie województw w przytłaczającej większości pochodzą z koalicji PO–PSL.

Afer z lokalnym podtekstem nie brakuje. W Lublinie mam okazję dokładnie śledzić działania CBA. Pod lupę agentów poszła „najdroższa pielgrzymka świata”, czyli czerwcowa delegacja około stu osób z władz miejskich, województwa i lokalnych przedsiębiorców do Izraela. Celem wycieczki, której koszt wyniósł 1,5 miliona złotych, było… nawiązanie szerszych kontaktów gospodarczych i partnerskich. Czy owoce bizantyjskiej wyprawy zostały wydane w sposób niegospodarny – o tym przekonamy się właśnie po deklaracjach agentów.

Zmartwieni są również wywodzący się z Platformy Obywatelskiej prezydenci Lublina, Łodzi, Gdańska, już nie wspominając o Warszawie. – Skończył się tak trudno utrzymywany spokój w samorządzie – powiedział w listopadzie prezydent Lublina Krzysztof Żuk, informując, że CBA wnosi o wygaszenie jego mandatu za fakt, że jako prezydent miasta zasiadał w radzie nadzorczej spółki Skarbu Państwa PZU Życie S.A. Trzy tygodnie później agenci wnieśli podobny wniosek o odwołanie włodarza Łodzi, Hanny Zdanowskiej. Miała ona poświadczać nieprawdę przy zaciąganiu kredytów na zakup działki i domu dla swojego partnera. – Nie mam nic do ukrycia. Kredyty zawierałam w oświadczeniach majątkowych i je spłaciłam – utrzymuje Zdanowska.

Od wakacji agenci przyglądają się również Pawłowi Adamowiczowi, prezydenta Gdańska. Zdaniem CBA miał on przyczynić się do zmian w lokalnym planie zagospodarowania, które służyły ułatwieniu nabycia kilku mieszkań na preferencyjnych warunkach (do 300 tysięcy taniej).

Zarzuty do wspomnianych prezydentów, choć dotyczą sfery publicznej, mają inny wymiar. Nietrudno je wartościować. O ile okoliczności „straszenia” Hanny Zdanowskiej są mało przekonujące, to już widmo ustąpienia Hanny Gronkiewicz-Waltz w związku z „aferą reprywatyzacyjną” w Warszawie jest o wiele bardziej prawdopodobne. Analogiczny wniosek o wygaszenie mandatu HGW jeszcze się nie pojawił. Niewykluczone, że czekamy na kolejną „bombę”, która dotyczy polskiej stolicy.

Nam, obserwatorom tej spolaryzowanej wojenki pozostaje jedynie przypatrywanie się. Jakby z relacji w Sejmie i Senatu było nam mało. Czy takimi podjazdami zostanie kiedyś skarcony PiS, jeśli w 2018 obejmie władzę w samorządach? Ale to już temat na inną dyskusję.

Artykuł dostępny również w portalu Mensview

fot. cba.gov.pl

Read more »

Rowerowy następca – Unibike Viper

Nie jest to bynajmniej zdobycz „czarnego piątku”, choć również załapałem się na atrakcyjną, posezonową obniżkę. Decyzja o zakupie nowego roweru z prawdziwego zdarzenia została podjęta jeszcze na wakacjach. Na początku listopada 9-letniego Granda Jokera zamieniłem na maszynę Unibike`a. Wybrałem atletyczny model Viper.

Wcześniej myślałem o zakupie roweru bardziej wyrafinowanego, pod amatorskie i bardziej „brudne” zawody leśne. Intuicja pozostała słuszna – nowy rower nie będzie wrażliwy na wjazd do lasu, a więc na kamyk, konar czy szutr. Nie będzie to jednak góral, co dokładnie widać na oponach. Od razu zwróciły na to uwagę osoby z mojej rodziny.

Viper ma wyczekiwane od lat, większe 28-calowe koła, kasetę 10-rzędową (wzrost o cztery względem Jokera, taką cyfrę kojarzyłem do niedawna tylko z klasycznymi szosówkami). Z głównych gabarytów jest jeszcze, po dłuższych ustaleniach z serwisantami, rama 19-calowa. Na większej, 21-calowej kierownica „odpływa” od nóg. Czuję się komfortowo, ale w terenie byłoby to złudne wrażenie. Miałem dogodną możliwość mierzyć na krótkim wirażu obie wersje Vipera. Mniejsza rama, dopasowana do moich długich, jak na wzrost, (182 cm) nóg gwarantuje lepszą manewrowość. Mam nadzieję, że przełoży się to na bezpieczeństwo w trakcie jazdy. Bo szybkościowo jest to prawdziwy demon!

Szczegółową specyfikację roweru zobaczycie na stronie producenta.

Zimą planuję uzupełnić wyposażenie Unibike`a w przednie i tylne lampy, licznik, łańcuchową obejmę, zaczepianą torbę, być może bagażnik turystyczny. Tak, by już w kwietniu mieć maszynę gotową na wczesne wypady za miasto. Nie ukrywam, że ciągnie w teren już teraz, po pierwszej przejażdżce nad Zalew Zemborzycki.

Obietnice przyszłorocznych wypraw zapowiadają się obiecująco.

Od czerwca tego roku z wybranką Agnieszką rozkręcaliśmy z kilometrami” po kupnie przez nią roweru. Z początku eksplorowaliśmy do oporu peryferia Lublina, wzdłuż i wszerz (zdobyliśmy trzy z czterech najbardziej wysuniętych punktów drogowych w mieście – przy Pliszczynie, Prawiednikach i Konopnicy). Zdobyliśmy na dwóch kółkach Nałęczów (w obie strony 68 kilometrów), Kozłówkę i Lubartów (70 km), objechaliśmy Krężnicę Jarę (42 km), sezon zamknęliśmy rajdem Green Velo na trasie Zwierzyniec-Szczebrzeszyn-Nielisz-Zamość (70 km).

Teraz plany eksploracji Lubelszczyzny sięgają dalej. Na celowniku są dwudniowe i dłuższe wycieczki do Kazimierza (100-120 km), Włodawy i Chełma (160 km), Firleja (90-105 km). Tym trudniej czekać jeszcze te 3-4 miesiące...

Read more »

Brytyjski hamulcowy?

Miliony nie mogą się mylić. Suweren zjednoczonego królestwa, ale nie państw weń wchodzących zadecydował - stop unijnej integracji. Jak pokazują wyniki w Szkocji i Irlandii nie wszyscy głosowali za Brexitem co dodatkowo komplikuje sytuację.

Brytania od wieków różniła się od kontynentalnej Europy. Albo inaczej - patrzyła na nią wstrzemięźliwie, jątrząc lub kusząc państwa, które prowadziły politykę zgodną z interesem Londynu. Anglosaskie prawo, ruch lewostronny, niekończące się praktycznie do czasów Napoleona potyczki z najsilniejszą siostrą z kontynentu - Francją - wyliczać można by dalej. Praktycznie jedno się nie zmieniało - angielski król, premier lub marszałek zawsze łapał alergię, gdy na kontynencie któraś z lokalnych potęg (najczęściej Francja i Niemcy) rozpoczynała podboje. Czy w UE, opisywanej pięknymi hasłami wspólnoty, było inaczej? Wielka Brytania była raczej państwem-dostawką do nadającego ton duetu francusko-niemieckiego. Brała, dawała, coś korzystała, ale wczoraj, krzyżykami obywateli, powiedziała Wspólnocie STOP.

To bezprecedensowe wydarzenie, pierwszy poważniejszy regres w historii Unii Europejskiej. Co nerwowi eksperci wieszczą już upadek brukselskiego imperium. Biurokratyczny moloch ma się dobrze, jeśli ktoś w tym duecie mocniej ucierpi to zdecydowanie Brytania, a na pewno jej funt i eksport. 

A teraz trochę z własnych obserwacji. Miałem okazję być w sercu Albionu. Londyn zaimponował mi międzykulturowością, infrastrukturalnym dopasowaniem do potrzeb mieszkańców, ale i patriotyzmem. Flag unijnych było jak na lekarstwo z kolei czerwone krzyże na biało-granatowym tle wisiały w każdym reprezentacyjnym miejscu, począwszy rzecz jasna od Westminsteru. Nam, przyjezdnym na niespełna tydzień, wydawało się że Brytania żyje swoim życiem, akceptując przy okazji miliony emigrantów. A było to zaciskanie zębów, czekanie aż eurosceptycy podbudzą nastroje. Czas pokaże czy brytyjski hamulcowy uruchomił efekt domina, czy jest to przypadek jedyny w swoim rodzaju.

Wstrzymałbym się jednak z pochopną oceną - Brytyjczycy wybrali inną ścieżkę i teraz zaczną nią podążać. My 12 lat temu wybraliśmy członkostwo - któż dziś o tym pamięta? Jeśli ktoś myśli że wróci polityka rodem z lat 30. i populiści knujący wojnę, głęboko się myli. UK pozostaje członkiem NATO (to bardziej istotna sprawa), którym - dla przypomnienia - od czasów V Republiki nie jest należąca do krajów atomowych Francja. Jeśli mamy się czegoś obawiać, to tego, że nie wspomogą nas na wypadek wojny tamtejsze Mistrale, wpychane notabene przed laty Putinowi, niż znakomite czołgi Challenger.


zdjęcie z wycieczki do Londynu, ze specjalnością historyczną na UMCS (2015), alejka w Westminsterze
więcej zdjęć TUTAJ

Read more »

Zawód który wchłania

Jeśli jako dziennikarz nie zaangażujesz się do końca, nie dopatrzysz pewnych spraw, nie wyczujesz kontekstu sytuacji twój odbiorca wychwyci to momentalnie.

Dokładnie rok temu na łamach „Polformance” żegnałem się ze studiami, jako absolwent dziennikarstwa. Teraz, po dziewięciu miesiącach pracy w tym zawodzie jeszcze mocniej obstaję przy wspomnianych wówczas słowach. Obranie pewnej ścieżki zawodowej już na studiach okazuje się przydatne, kiedy zaczynamy zarobkowo wykonywać „wyuczony” zawód. Cudzysłów nie jest tu przypadkowy - w murach wydziału nie nauczyłem się dziennikarstwa. I nikt z Was się nie nauczy. Teorie naukowe i medioznawcze zaplecze są - przy dobrym wykładzie - naprawdę interesujące, ale bez umiejętności warsztatowych w pisaniu i montażu, czy specjalizacji zdobywanej przez lata nie doprowadzą nas do tego zawodu.

Nie ukrywam, że w moim przypadku nie obyło się bez łutu szczęścia. W poszukiwaniu pracy związanej z wykształceniem słałem maile do lubelskich redakcji. Z związku z odejściem dziennikarki nowego człowieka do redakcji szukał „Nowy Tydzień”. Rozmowa z szefem była krótka: potrzebowano kogoś do spraw społecznych i miejskich, a tak się składało, że takie teksty w swoim portfolio posiadałem. Bez kontaktów zadecydowałem, że próbuję. Od początku na głęboką wodę.

Nieprzyjemne przyjemnego początki

Jak domyślacie się wejście nie należało do przyjemności. Nowy zawsze jest na cenzurowanym, zwłaszcza jeśli to „świeżak” po obronie. Dostosowanie się do profilu gazety (nie ma mediów obiektywnych!), zebranie kontaktów i wyczucie czym jest elastyczny system pracy trwało trochę czasu. Do dziś przeżywam - a któż by nie przeżywał! - wycinkę części materiału. Brutalne prawo rynku, interes pracodawcy, a może selekcja pod względem atrakcyjności? Myślę że wszystkiego po trochu, jak w całym dziennikarskim świecie. Jeśli dalej chcecie w to brnąć to przygotujcie się na taki obrót spraw albo… wybierzcie literaturę lub copywriting.

Etap udowadniania to chyba najtrudniejszy czas zawodowej próby. Ułożenie relacji z zespołem, sprawy techniczne, wewnątrzredakcyjne relacje - czemuż czekałem z tym do obrony! To wszystko rzutuje na warunki, w jakich wykonuje się ten zawód, a im bardziej sprzyjająca otoczka, tym łatwiej odreagować stres. Nie znika on z początkiem, z czasem wlicza się w „koszty” wykonywania zawodu.

Nielimitowany czas pracy ma swoje plusy i minusy. Wyjście przed południem dla załatwienia prywatnej sprawy - taka możliwość brzmi super. Z drugiej strony sporo istotnych spotkań, konsultacji odbywa się popołudniami, gdy zaangażowani w nie ludzie są już po godzinach. Dziennikarze skrupulatnie wówczas pracują, a jeszcze później obrabiają materiały. Dopytują, wydobywają esencję, szukają czegoś ekstra. Czegoś co nie znalazło się u konkurencji.

Kończąc - w zawodowstwie nie ma czasu na naukę. A rozeznanie się w każdym, czy to lubelskim, ogólnopolskim, branżowym „klimacie” to rzecz nie do przeskoczenia. Najlepiej jeśli na starcie podpieramy się latami doświadczeń. Im mniej wiedzy na start, tym więcej do nadrobienia w przyszłości. Jeśli zatem już teraz jesteście specjalistami, czy to w zakresie kultury, sportu, psychologii i lubicie o tym pisać, to nie ustawajcie w realizacji. W połączeniu z łutem szczęścia i wytrwałością w budowaniu pozycji zawodowej trybik dziennikarskiej machiny wchłonie was zanim obejrzycie się za siebie.

Read more »

Kto przełamie austriacką passę w TCS?

System rywalizacyjny K.O., cztery skocznie z Austrii i Niemiec. Przed nami kolejny, 64 Turniej Czterech Skoczni. Po siedmiu latach austriackich trumfów największe szanse na zgarnięcie złotego orła mają inni. Prevc, Freund, a może któryś z Norwegów – czy ktoś wzniesie się na wyżyny swoich możliwości i przełamie monopol skoczków z alpejskiego państwa?  

Jak przed każdą imprezą sportową – przewidywania opierają się na zawodach poprzedzających główną rywalizację. W tym roku pierwszy period Pucharu Świata należy zdecydowanie do Petera Prevca. Wyjąwszy jeden konkurs w Lillehammer, Słoweniec nie schodził w tym sezonie z podium. Trzema zwycięstwami z rzędu udowodnił, że drugie miejsca zajmowane przez niego na początku sezonu nie osłabiły jego siły mentalnej. Od zawodów w Niżnym Tagile as Gorana Janusa lata jak nakręcony, auzyskiwaną dominacją punktową przypomina nam najlepsze początki sezonów w wykonaniu Thomasa Morgensterna, Gregora Schlierenzauera, Adama Małysza. Dodam tylko, że wymienieni wyżej dominatorzy listopadowo-grudniowej części PŚ podnosili później w Planicy większą z kryształowych kul.

W rozkładzie sił w absolutnej czołówce pozostał główny rywal Prevca, czyli Severin Freund. Choć Niemiec zwyciężył w tym sezonie dwukrotnie, w ostatnich konkursach nie zbliżył się do poziomu prezentowanego przez Słoweńca. Ponadto pojawiły się u niego problemy z lądowaniem – w Engelbergu dwukrotnie ratował się przed upadkiem (w tym samym konkursie w podobnych okolicznościach upadł Richard Freitag – przyp. red.). Wyeliminowanie problemu z wykończeniem skoku to jednak zbyt mało; myśląc o wygraniu TCS, Freund musi wzbić się na aktualny poziom formy Słoweńca. A gdzież miałby to uczynić, jak nie w kolejnych dwóch konkursach przed swoją widownią?

W austriackim obozie najlepszą dyspozycję prezentuje Michael Hayboeck, sklasyfikowany aktualnie jako szósty skoczek sezonu. Ubiegłoroczny zwycięzca Stefan Kraft miewa jedynie przebłyski tamtej formy, stąd też, choć plasuje się w czołowej „dziesiątce”, jego ambicje sięgają znacznie wyżej. Obaj musieliby wskoczyć na wyższy poziom, by rywalizować z Prevcem czy Freundem. Nie na trzecim, czwartym, a piątym miejscu w ekipie Heinza Kuttina umieszczam Gregora Schlierenzauera. Niegdysiejszy dominator męczy się na skoczniach niemiłosiernie, jeśli miałby być dokoptowany do drużynowej czwórki to tylko ze względu na doświadczenie.

Norweskie trio „gniewnych” (Kenneth Ganges, Johann Andre Forfang, Daniel-Andre Tande) weszło w sezon bez najmniejszych kompleksów, jednak o względnej stabilizacji w wykonaniu każdego z nich – na przykładzie dwóch skoków konkursowych – trudno mówić. Sito długiego sezonu pokaże, czy i którzy z Norwegów utrzymają się w ścisłej czołówce. Aktualny układ wskazuje, że młodość wygrywa z doświadczeniem. Domen Prevc, Andreas Wellinger czy wspomniani Norwegowie punktują lepiej niż dawni trumfatorzy TCS, tacy jak Andreas Kofler, Jakub Janda czy ciułający punkty Schlierenzauer.

Z dalszych pozycji zaatakują starsi, wprawieni w pucharowych bojach „weterani”. O brakującego w kolekcji narciarskich triumfów powalczy Simon Ammann, ostatniego słowa nie powiedział przecież aktualny sąsiad z klasyfikacji Noriaki Kasai. Nam marzy się „choćby” miejsce w trójce, odbudowanego po świętach Kamila Stocha…

Komentarz dostępny także w portalu Skokipolska.pl

Read more »

W poszukiwaniu urozmaicenia treningowego, czyli bieg po schodach

Spokojnie, nie będą to porady biegowe ani strzelanie "jednostkami treningowymi", a wolne refleksje dotyczące aktywności ruchowej, w czasie kiedy za oknem zima. Może nie taka jaką sobie wyobrażaliśmy, niemniej jednak ograniczająca biegaczom możliwości dłuższych wybiegań i treningów na powietrzu. Tym razem post o dziwacznym, acz pomysłowym urozmaiceniu biegania, czyli przebieżkach w górę i dół. Po schodach.

Myśl o takiej formie treningu zaświtała mi przez pewien niebieski portal społecznościowy. Ktoś zapłacił moderatorom, a - sugerujący się moimi zdjęciami, czy treściami - kolejny blogspoter zasponsorował post o bieganiu po schodach. Nie napiszę, żeby to było challenge accept, ale postanowiłem sprawdzić się na czysto. Kilka rundek na 11 piętro i w dół.

Żeby nie wypadać z obiegu od czasu do czasu decyduję się na dwudziestoparominutową przebieżkę, przeplataną dniami na siłowni. Plany na wiosnę i lato są półmaratońskie co najmniej, gdzieś coraz mocniej pulsuje myśl o maratońskiej wspinaczce dookoła Lublina. Zostało do niej 93 dni, nie ma czasu na odpoczynek :)

W poszukiwaniu alternatywnych form ćwiczeń nasunął mi się pomysł z bieganiem po schodach. Pomysł stary jak stopniowalne konstrukcje żelbetonowych klocków, na popularności wśród przebierających nogami zyskał przy propagowaniu biegów na szczyty budynków. Serio, wbiegają ludziska schodkami na ostatnie piętro Empire State Building, w stolycy sporo interesantów gromadzi wspinaczka po schodach ekskluzywnego Mariotta, wszystkie stopnie wynoszą tam 172 metry. To nie tylko alternatywa dla "płaszczyzn", ale przebieżek górskich jak i kolejnych kozackich specyfików, czyli biegów na szczyt skoczni narciarskich.

Nie o diableskich wzniesieniach dzisiaj, lecz o zwykłych schodkach. Było jak to w zimie - krótko i intensywnie. Wystaczą cztery seryjki, niecałe dziesięć minut i jesteś spompowany totalnie. Wysokość daje w kość. Kiedy podskakujesz powyżej siódmego piętra czujesz każdy centymetr sześcienny swoich stawów, które grzeją się niczym samochodowe tłoczki. Pary nie brakuje, zdecydowanie bliżej wtedy do maratońskiego 35 kilometra, kiedy szczególnie odczuwa się zmęczenie głównego napędu, czyli nóg. Zbieg po schodach wcale nie jest odpoczynkiem w stylu zbiegania z wzniesienia, to ciągła obserwacja stopni w celu zachowania równowagi i... zachowania pełnego uzębienia. Jak to w szlakach górskich schodzenie jest trudniejsze od wchodzenia. Esencją jest jednak wspinaczka, więc zbieg po schodach traktuję ulgowo.

Dziwactwo? Fakt, bałem się styczności z wychodzącymi do windy sąsiadami, którzy uznaliby mnie za wariata. Dzisiaj udało się nie trafić na nikogo, nie obiecuję jednak co będzie kiedy spotkam starszą panią lub gdy pies zaszczeka zza drzwi. :)

fot. e-szczytno.eu

Read more »

Sezon przetasowań

Turniej Czterech Skoczni za nami, a w klasyfikacjach ciągle ścisk jak nigdy wcześniej. Żółtą koszulkę lidera nosi skoczek, który doczekał się zwycięstwa pucharowego, cały Turniej padł zaś łupem jego kolegi z pokoju, tego, którego uznawaliśmy do tej pory co najwyżej za solidnego. Poza Hayboeckim i Kraftem do dziesiątki wdarli się też Roman Koudelka i Anders Fannemel.

Dwóch Austriaków, Norweg i Czech w tym sezonie dołączyli do „starej gwardii”, która znajdowała się w czubie rankingów już przed rokiem. Mowa o Gregorze Schlierenzauerze, Simonie Ammannie, Peterze Prevcu, Noriakim Kasaim i Severinie Freundzie. W zeszłym sezonie Szwajcar do końca walczył z duetem austriackim o ostatnie brakujące w jego gablocie trofeum, jednak jak wiemy trwającego kilka lat monopolu na zwycięstwo Austriaka w TCS nie przełamał. Słoweniec, wówczas jeszcze poza dziesiątką PŚ, rozpoczynał pogoń za liderującym Kamilem Stochem. Niemiec skakał solidnie, a apogeum jego formy przyszło na mistrzostwa w lotach i końcówkę sezonu. Japończyk także zachwycał po Turnieju Czterech Skoczni, przypominając się światu na starej Kulm i podczas igrzysk w Soczi, gdzie wywalczył srebro i brąz. 

Teraz duet Austriaków rządził niepodważalnie, zwłaszcza na swoich skoczniach. Dla Hayboecka, Krafta, Koudelki i Fannemela, którzy w tym sezonie dołączyli do „dziesiątki”, a aktualnie nawet „piątki” najlepszych skoczków w stawce, obecny sezon jest sezonem życia. O tej porze przed rokiem najwięcej punktów z nich miał Norweg, przy czym zawdzięczał ten stan - jak zwykle - lepszym rozpoczynaniem sezonu. Aktualnie najlepsi Austriacy nie łapaliby się nawet do drużynowej czwórki, teraz podtrzymali zaś austriacką licencję na wygrywanie TCS. Koudelkę zobaczyliśmy dopiero w Wiśle, nie miał więc na tym etapie cyklu żadnych pucharowych punktów.

Jesteśmy więc obserwatorami sezonu przetasowań. Do czołówki możemy śmiało dokoptować kolejnych czterech muszkieterów, mniej lub bardziej, ale jednak doświadczonych i oskakanych w pucharowej rywalizacji. Zmaganie o Kryształową Kulę i Mistrzostwo Świata zapowiada się ekscytująco. Nas smuci w tym momencie fakt, że w mozaice narodów skaczących i latających po kolejne setki punktów do rankingowych tabel nie ma Polski. Odkręcanie falstartu przebiega powoli, w tym momencie miejsce w czołowej dziesiątce (Stoch w Innsbrucku) czy dwa miejsca w drugiej dziesiątce (Stoch i Żyła w Ga-Pa), mimo wszystko powinny cieszyć. Jeśli ma być lepiej to obecny punkt zaczepienia jest dobry.

Czas na loty, a po nich zawody na polskiej ziemi. Gdzież mają łapać wiatr w żagle, jak nie w Wiśle i Zakopanem?

Read more »

Fejstudia

Przenoszenie kolejnych aktywności do świata Facebooka stało się standardem już jakiś czas temu. To już żywot internetowy, żadne drugie, wirtualne oblicze. Widać to na szczególnie przykładzie studentów. Nie ważne czy przechodzisz studia na akademickim chill`u, czy pędzisz między wydziałami, pracodawcą i Bóg wie kim jeszcze – w każdej wolnej chwili zalogujesz się na niebieską ściankę, by w „wirtualu” uregulować błahe i poważne formalności z „reala”.

Read more »

Rok polskiego sportu

Polski sportowiec potrafi. W 2014 roku osiągnął wiele sukcesów , o których mówił, pisał i czytał cały świat. Tak wielu spektakularnych osiągnięć w tak krótkim czasie nie wyczynialiśmy od zamierzchłych lat siedemdziesiątych XX wieku.

W czasach sportu socjalistycznego oglądaliśmy na czarno-białych odbiornikach genialnych piłkarzy Górskiego i równie dobrych siatkarzy Wagnera. Całe plejady biało-czerwonych wracały z medalami olimpijskimi. Sport polski był wyznacznikiem miejsca naszego kraju na sportowej mapie świata. Później bywało już gorzej.

Zimowe żniwa

Rok 2014, choć jeszcze się nie skończył, dał polskim kibicom niepoliczalną dawkę rywalizacji i happy-endów zakończonych odgrywaniem Mazurka Dąbrowskiego lub wywieszeniem polskiej flagi.

Zimowa elita zakończyła lutowe igrzyska w Soczi najlepszym wynikiem w historii. Kamil Stoch został dwukrotnie najlepszym skoczkiem czterolecia, kilka tygodni później potwierdził klasę zostając pierwszym skoczkiem zimy. 

Read more »

Zalane umysły

Tytuł posta, który do tej pory utożsamiany byłby z przeładowaniem swoich alkomożliwości, nie ma z alkoholem nic wspólnego. Na widok niektórych icebucketchallengerów gały się same przewracają.

Read more »

Gadżeciarska świętość

Stanie się świętym w XXI wieku nie sprzyja refleksji, zwłaszcza jeśli mowa o Polaku. Jeszcze przed wyniesieniem na ołtarze wizerunek Jana Pawła II został wykorzystany politycznie. Karol Wojtyła znalazł się nawet na plakacie ateistycznej fundacji ze swoją… konkubiną. Na deser zostają setki pomysłów na gadżety z podobizną Polaka. Gdzie w tym wszystkim podziewa się sacrum?

Rewelacja z rzekomą konkubiną to sprawa z lokalnego podwórka. W dodatku zmierza ku dobremu – fundacja zdecydowała się na cofnięcie billboardu po reakcji społeczności Lubelszczyzny. Autorzy plakatu mają teraz na karku prokuraturę i proces cywilny. Nie taka błahostka skoro sprawą w mieście Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego zainteresował się były prokurator generalny Zbigniew Ziobro.

Na tym nagonka na papieża się nie kończy. Na wielu forach z gazeta.pl włącznie internauci wyprzedzają się w obraźliwych komentarzach o błogosławionym Polaku. Co jak co, ale ściganie ludzi po numerze IP ich komputerów jest dużo trudniejsze niż w przypadku jawnie działającej fundacji.

Read more »

As skocznych przestworzy

Wyczyn Kamila Stocha przeszedł do historii polskiego sportu. Nie tylko z powodu złotego medalu najbardziej prestiżowej imprezy odbywającej się w blasku olimpijskiego ognia.

Złote medale zimowych igrzysk olimpijskich Polacy zdobywali do tej pory albo w wyniku splotu matematycznego i sędziowskiego szczęścia (0,1 punktu przewagi Wojciecha Fortuny nad Walterem Steinerem w 1972 roku, apele o unieważnienie próby Fortuny zostały odrzucone) albo wyszarpywali je ostatnim tchnieniem (Justyna Kowalczyk, 0,3 sekundy przewagi nad Marit Bjoergen w biegu na 30 km w Vancouver). Trzecie złoto dla Polski Kamil Stoch wywalczył w stylu dominatora bezprecedensowego; w historii zmagań sportowców na zimowych igrzyskach ostatnim skoczkiem, który z takim rozmachem wskoczył na olimpijski piedestał na średniej skoczni był Espen Bredesen, któremu przecież pomagała publika w Lillehammer. Od ostatniej takiej dominacji minęły więc równe dwie dekady.

Read more »

Wspierać czy rozbierać Ukrainę?

W związku z gorącą atmosferą na Ukrainie sporo dzieje się również w sieci. Politycy i dziennikarze zdają się wspierać demonstrantów przejmujących kolejne miasta, co bardziej skrajne portale wieszczą już wojnę domową. W obliczu której apetyty na przygraniczne ziemie mają ostrzyć już sobie sąsiedzi. Rosja, Węgry, Rumunia i Polska…

Read more »

Potęga do zweryfikowania

Oglądając wyczyny naszych „Orłów” w Engelbergu cieszyłem się jak zainfekowany miłością do skoków przez mistrza z Wisły dzieciak. Do szwajcarskich osiągnięć Stocha i spółki nie można się przyczepić –nasi pokazali światu, że Polak potrafi. A właściwie Polacy. Z uznawaniem naszej nacji za skokową potęgę radziłbym się jednak wstrzymać…

Żółta koszulka lidera cyklu PŚ z odskoczeniem rywalom w „generalce” włącznie, przebojowe wygrane nastolatków, czwórka Polaków w „10”, szóstka w „30”… Wymieniałbym dalej. Gdybyśmy na początku sezonu, a nawet przed Engelbergiem postawili przed „biało- czerwonymi” takie cele nikt nie brałby naszych słów na poważnie. Trener Łukasz Kruczek wspominał, że przed Engelbergiem jego podopieczni będą jedynie doskonalić formę w Szczyrku.

Read more »

Biega nasza Polska cała

łańcuszek biegaczy w biegu przełajowym na 10 km
/fot. facebook/ TVP Lublin

O tym, że Polacy polubili biegać, że zaszczepili w sobie chęć (współ)rywalizacji na kilkukilometrowych trasach wiemy już od dobrych paru lat. Chętnych na sprawdzenie się na 5 czy 10 km przybywa, choć za oknem temperatura coraz niższa, a polskiemu społeczeńśtwu narzekalności i marudzenia nie ubywa. Jak zatem wyjaśnić fenomen polegający na chęci wykonywania żmudnego wysiłku  i walki ze sobą w pocie czoła?  

Zarówno w Lublinie, gdzie studiuję i mieszkam, jak i całej Polsce, inicjatywy biegowe nie kończą się na szaro- jesiennych dniach listopada . Choć sezon dobiegł (dla niektórych dobiega) końca, kolejne „piątki”, „dziesiątki”, ba - maratony!, planowane są na mroźne dni przełomu 2013 i 2014 roku. Dokładny spis wszystkich najbliższych biegów w Polsce zobaczycie TUTAJ .

Read more »

Ucieczka przed blamażem? Uczmy się od Francuzów

fot. sfgate.com 

Mecz wprawdzie nieprzegrany, ale kolejny bez strzelonej bramki – atmosfera wokół reprezentacji piłkarskiej staje się coraz bardziej nerwowa. Wybrańcy Adama Nawałki pod każdym względem odstawają od wybrańców poprzednich selekcjonerów. Jak niewiele wystarczy, by postawić drużynę narodową na nogi pokazali wczoraj Francuzi. Z futbolowego piekła (przegrali w Kijowie z Ukrainą 0:2) w 90 minut odrobili stratę, i to oni pojadą do Brazylii na Mistrzostwa Świata.

W tym miejscu warto cofnąć się do 2012 roku. Piłkarzy Franciszka Smudy, choć polegli na EURO rozgrywanym przy własnej publiczności, w grupie najłatwiejszej z możliwych, oglądało się z optymizmem i wiarą w sukces. „Prawie-zwycięstwo” z Niemcami (mimo wszystko robi różnicę), zaaplikowanie Drogbie i spółce trzech bramek, bramkowe remisy ze światowymi potentatami: Argentyną, Meksykiem – takie wyniki, uwzględniając fakt, że były to gierki towarzyskie, udowadniały, że naszym „Orłom” należy się kredyt zaufania przed historycznym turniejem z historycznie wielką presją. Choć na ME nie wyszło – dwie dobre połowy w dwóch różnych meczach to za mało na grupę marzeń – styl reprezentacji pozostał, mimo ogólnonarodowego rozczarowania.

Read more »

Ulotny patriotyzm, czyli jak nie szanujemy Święta Niepodległości

Wespół ze świętem Konstytucji 3 maja rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości należy do najważniejszych świąt państwowych. 11 listopada, rok w rok, a zwłaszcza po odzyskaniu pełnej suwerenności w 1989 roku,  wywieszamy biało- czerwone flagi, śledzimy w telewizji ceremoniały i mszalne obrzędy stolicy, uczestniczymy w końcu w lokalnych obchodach tegoż święta. Choć nasze czyny, w stosunku do wysiłku naszych pradziadów, są jedynie kroplami w morzu, to nawet te krople potrafimy splamić współczesnymi niedoskonałościami.

Listopadowy patriotyzm ograniczamy dziś do kilku godzin święta jedenastego dnia tego miesiąca, podczas gdy odzyskanie niepodległości było stopniowym i długotrwałym procesem. Nie trwało tydzień czy nawet miesiąc. Przywrócenie Polski na mapy świata kosztowało jej mieszkańców ponad dwa i pół roku walk domowych i z wrogimi sąsiadami, plebiscytów i wojen celnych, gospodarczej recesji spowodowanej zaborczym plądrowaniem. Zarówno przedsiębiorca z Warszawy jak i chłop z Wileńszczyzny odczuli powiew wolnego państwa dopiero po traktacie ryskim z marca 1921 roku, który zakończył ostatnią wojnę młodej Polski- z bolszewicką Rosją. Ustatkowywanie się trwało więc ponad dwa i pół roku po tym jak do stolicy triumfalnie wrócił Józef Piłsudski, a w Warszawie rozbrajać zaczęto niemiecki garnizon stolicy. Wewnętrzny spokój i gospodarcza stabilność były dla żyjących wówczas rodaków, niezależnie od stopnia zamożności, marzeniem o lepszym jutrze. Możliwym do spełnienia tylko ciężką, własną pracą w kolejnych latach spokojnej prosperity. Przeciętny Polak odetchnął dobrych kilka lat po 11. listopada 1918 roku. A wielkimi krokami zbliżał się Wielki Kryzys… 

Read more »