Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Media. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Media. Pokaż wszystkie posty

Czas na dziennikarstwo lokalne

Od września w mojej blogosferze cisza jak makiem zasiał. W dalszej perspektywie nie zapowiada się inaczej. W poszukiwaniu szansy na rozwój w wystudiowanej przed chwilą branży postawiłem na praktykę. Od września piszę dla Nowego Tygodnia, lubelskiego tygodnika o specyfice miejskiej. Jeśli doliczę do tej mocno pochłaniającej pracy pisanie dla jeszcze jednej firmy matematyka czasu okaże się bezwględna. Czasu na blog w dotychczasowej formie zostało jak na lekarstwo.

Blog to internetowe zapiski, które mają sens tylko wtedy gdy są wykonywane z pewną częstotliwością. Dzieło rozpoczęte w 2012 roku wykonuję dla siebie, ze szczególną radością po odzewach czytelników. Na studiach blog potrafiłem pogodzić z zajęciami i copywritingiem, a więc pracą wykonywaną zdalnie. Teraz sprawa wygląda inaczej. Pozostaję co prawda w materii pisanej, lecz podejmuję się wzmożonego wysiłku zarobkowego. Tego zaś mój skromny blog ani słabszej jakości teksty dla robotów Google`a, które wykonywałem przez półtora roku, nie dają w stopniu satysfakcjonującym. Stawiam na rozwój i specjalizację, a to - przy odrobinie szczęścia jaką było załapanie się do redakcyjnego biurka, telefonu i zleceń - gwarantuje mi prawdziwe dziennikarstwo. 

Przez ponad miesiąc pracy zastanawiałem się nad pokazaniem Wam swojego dorobku. Zawartość materiałów nijak ma się jednak do wpisów, które wykonywałem. Tematyka jest bardzo wąska, "bardzo" lokalna, o czym przekonacie się klikając w poniższe linki. Moja decyzja to symboliczne przejście. Decydując się na Nowy Tydzień zszedłem ze ścieżki państwowej, światopoglądowej na drogę reportera miejskiego, człowieka piszącego o sprawach dzielnicy, a nawet osiedla. 

Mieszkańców Lublina zachęcam do kupowania tygodnika. 1,8 zł na tydzień to grosze :)

Projekt obywatelski niepełnosprawnej lublinianki - temat wylądował na okładce :)
Kongres Inicjatyw Europy Wschodniej - wielkie wydarzenie, które nie dostało nawet fotki w gazecie...

Przykładów na stronie Nowego Tygodnia będzie przybywało, teraz taką specyfiką będę się zajmował. 

Nie decyduję się na zamknięcie bloga, w tym momencie częściowo zawieszam działalność licząc, że przy wolnych weekendach skrobnie się coś z Chudej perspektywy na swojej tablicy. Zatem do zobaczenia!

Publicystyka historyczna- trafiona nisza czy medialny biznes?




  Zmiana linii w „Uważam Rze” i opuszczenie redakcji przez blisko trzydziestkę dziennikarzy – te wydarzenia zmieniły sytuację na polskim rynku mediów. W tle tradycyjnej walki o czytelnika o poglądach prawicowych, konserwatywnych, od początku roku rozgrywa się wyścig o czytelnika historycznego. Swój miesięcznik historyczny posiada „Uważam Rze” i „Do Rzeczy”, w połowie maja zamierza wystartować „Sieci Historii” braci Karnowskich. Publicystyka historyczna po „tej” stronie kwitnie w najlepsze. Jak wyjaśnić ten fenomen, czyżby Polacy polubili historię?

Na prawo zwrot: „Do Rzeczy”


   Na konserwatywno- prawicowej stronie mediów trwa prawdziwa walka o czytelnika. Jeszcze w ubiegłym roku część dawnej redakcji „Uważam Rze” utworzyła nowy tygodnik opinii „W Sieci”. W 2013 roku ofensywę twórczą w podobnym kierunku światopoglądowym podjęła grupa dziennikarzy zgromadzona wokół byłego redaktora naczelnego „URz”- Pawła Lisickiego. Dziś jest on redaktorem prowadzącym nowy tygodnik opinii: „Do Rzeczy”, znanym w Internecie już wcześniej pod nazwą „Tygodnik Lisickiego”.

Wolność słowa niezagrożona


  To z pewnością wydarzenie roku w polskim światku dziennikarskim. Decyzja prezesa dwóch „opozycyjnych” gazet: „Rzeczpospolitej” i „Uważam Rze” o zmianie linii wydawnictwa przez  wielu czytelników przyjmowana jest z wielkim niedowierzaniem. W obronie zwolnionego naczelnego Uważam Rze Pawła Lisickiego, z pisania dla tygodnika zrezygnowało kilkunastu „niepokornych” dziennikarzy. Czy wspomniane gazety zatracą przez to swoją wartość? Czy może uda się im przetrwać gorący okres, dzięki dobrym zastępcom?
     Grzegorz Hajdarowicz, prezes Presspublici, a więc de facto właściciel gazet, wykonał pokerową zagrywkę. W ciężkiej sytuacji postawił go „trotylowy” artykuł redaktora Gmyza, który podważył poważnie wiarygodność ”Rzepy”. Zwolnienie Lisickiego, za którym pokład opuścili kolejni „zadziorni” może jednak okazać się gwoździem do trumny całego dziennikarstwa politycznego. Może bowiem podważyć jakże cenną dla dziennikarzy wolność słowa. Pamiętamy- w parze z powolnym spadkiem popularności "Rzeczpospolitej" szedł przecież rynkowy sukces Uważam Rze, najchętniej kupowanego w kategorii tygodników. Jedno jest pewne- pismo utraciło i utraci dalej swoich wiernych czytelników. To dzięki nim stało najpoczytniejszym tygodnikiem  społeczno-politycznym w Polsce.

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | cheap international calls