Posty
12/18/2013
Jeszcze przed 15 grudnia o ich turnieju wiedzieli jedynie nieliczni. Popularnością i potencjałem ustępują w kraju siatkarkom,
lekkoatletkom, pływaczkom, o Justynie Kowalczyk nie wspominając. Jednak to polskie piłkarki ręczne
sprawiły największą sensację mundialu, a zapewne też roku w polskim sporcie, eliminując z turnieju faworyzowane Rumunki i niepokonane
Francuzki. I nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa.
Podejrzewam, że tzw.
ludzie sportu, choćby pobieżni znawcy wielu dyscyplin od narodowej piłki nożnej po
anglosaski snooker, nie wymieniliby żadnej z piłkarek ręcznych grających z
orzełkiem na piersi. Nasze „szczypiorki” przez lata pozostawały w cieniu
drużyny mężczyzn, którą zbudował charyzmatyczny trener Bogdan Wenta. Zespół
oparty na zaciągu starej gwardii: braciach Lijewskich, Karolu Bieleckim,
Mariuszu Jurasiku i innych wracał z mistrzostw świata ze srebrem (2007) i
brązem (2009), na pekińskie igrzyska jechał jako druga (obok siatkarzy) realna
polska nadzieja na medal. Faceci Wenty tworzyli „team”, którego nie mieliśmy prawa się wstydzić. Moja
znajomość „szczypiorniaka” była automatycznie powiązana z mistrzowskimi
imprezami, w których fazę pucharową osiągali nasi piłkarze ręczni.
