Po co mi to pisanie?

Dwa lata w lubelskim tygodniku zleciały, rzekłbym, jak z kopyta. Ani się odwrócę pamięcią wstecz, a z wypełniacza ostatnich stron stałem się wypełniaczem czołówek. Okładkowy temat nie jest już żadną nowością. „Spraw” na mieście, kontekstów, wiedzy „nieprotokołowanej” jest coraz więcej. 

Kontakty pojawiają się łatwiej, ale i naleganie na jednostronność przekazu. A tu łatwo o "łatkę". Nie ma co ukrywać, dziennikarska profesja otwiera. Na ludzi, świat, sytuacje życiowe. Podstawą jest oczywiście słuchanie, a potem – niczym gąbka – filtrowanie - i podawanie informacji-esencji. Znawcy mówią też, że jesteśmy soczewką tego świata, a to co podamy, tak później widzą ludzie.

Nie brakuje wątpliwości. Zawód potrafi zmęczyć, współpraca w tematach "trudnych" bywa ekstremalna. „Pozaprotokolarna” wiedza o świecie polityków może przerażać. To jak żyją miejscami lublinianie, bez dobrych dróg, w sypiących się kamienicach – również. 

Nie można nie doceniać tego co się udaje. Plac Litewski, nowy wylot na Warszawę, most nad Bystrzycą - gros sukcesów obecnej władzy to twarda infrastruktura. Inaczej widzę to w kwestii rynku pracy i możliwości jakie (nie) otwierają się przed moim pokoleniem w tym mieście.

Dlaczego wojewoda wygasił prezydencki mandat włodarzowi Lublina? Po co najemcom mieszkań komunalnych program oddłużeniowy? Co po historycznych pałacach uczelni w centrum miasta? Jak powiedzie się inwestycja w przebudowę alei Racławickich – komunikacyjną aortę Lublina? O tym - jako łącznik, nazywany czasem czwartą władzą - chcę wam dalej mówić. A właściwie pisać. Z maksymalną rzetelnością i obiektywnością. 

Dopóki starczy sił. I motywacji.

Read more »

Słucham, pytam, zapisuję

Zawód dziennikarza wchłania. Jeśli się nie zaangażujesz, nie dopatrzysz pewnych spraw, czy kontekstu korekta (to jeszcze na szczęście, bo w końcu obrabia teksty) lub czytelnik wychwycą to momentalnie.

Słucham, pytam, zapisuję. Dodzwaniam, „wyciągam” smaczki, przetwarzam terabajty danych, opiniuję. Jeszcze czasem fotografuję J Lista czasowników jest tutaj dłuższa. I właśnie dlatego, już po blisko pięciu miesiącach pracy w dziennikarstwie prasowym, podzielę się z blogerską widownią co ciekawszymi obserwacjami i wnioskami.

Najtrudniejsze było - nie, nie odkrywam Ameryki - wejście w zawód. Nowi ludzie, redakcyjny newsroom, bycie na „wzmożonym” cenzurowanym, ale i ambicje własne - to wszystko swoje kosztowało. Mięśnie miałem spięte przez cały czas, a po pracy zamiast na obiad, kładem się spać.

Minęło trochę czasu zanim wypracowałem swój styl pracy. Ułożyłem kontakty ze „swoimi” szefami dzielnic, kilkoma urzędnikami, rzecznikami. Jeszcze co jakiś czas brakuje języka za zębami, niemniej zadzwonienie w trudnej sprawie nie jest już czymś niewykonalnym. Ten napęd daje poczucie pewnej misyjności. Fakt, że piszesz dla ludzi, którzy znają „swoje sprawy” i nie potrzebują powielania, lania wody, wymaga wzmożonego wysiłku emocjonalnego. Dlatego jadę na kraniec dzielnicy Szerokie, na Węglin Południowy jeśli dostaję cynk, że istotne dla setek mieszkańców konsultacje przeprowadzane są gdzieś w pobliżu.

Więcej pracuję w domu, choć w redakcji łatwiej o skupienie. Pasuje mi taki układ, chyba dlatego, że mam naturę artystyczną. Trudno mówić o godzinach pracy - zdarzy się, że jest ich trzy, cztery, innym razem tyle czasu zajmuje tylko objechanie i spisanie wieczornego spotkanka. Jak pisał Kapuściński, jesteśmy w pracy całą dobę, tyle że na różnym poziomie intensywności. Nierzadko na telefon lub mail szefa.

Do tego dochodzą sprawy uczelniane, które dzielę z inną dziennikarką oraz tzw. sygnały czytelników. Telefoniczne, listowne, osobiste - jeśli dotyczą Lublina i pokazują faktycznie nieprawidłowe działania urzędów. Póki co obyło się bez sygnałów o pomówienie i nieprawdę, ale błędów trochę popełniłem. Uczę się cały czas, co podkreślam kolegom jeszcze studiującym dziennikarstwo. 

Z częstotliwością bywa różnie, jak to w dziennikarstwie. Nie kreuję fajerwerków na siłę, „Nowy Tydzień” to nie „Fakt”. Niemniej jak nie ma w tygodniu „spraw”, którymi wyrobię kolumnę, to szukam czegoś zastępczego, nawet ogólnopolskiego z lubelskim odniesieniem. Research trwa przez większość poniedziałku, ale tak naprawdę zaczyna się już w weekend. Później jest sczytywanie kontekstu, przedzwanianie i dopytywanie, a jeśli trzeba spotkania osobiste. Pisanie zajmuje - paradoksalnie - najmniej czasu.

Mój zmysł dziennikarski przestawił się już na program „lokalny”. Dawniej postrzegałem fuchę lokalnego redaktora, w kategoriach komentatora-eksperta. Z taką wizją pasowałbym, owszem, ale do działu kultura, bądź do felietonów tygodnika społeczno-politycznego na ostatniej stronie. Nie na reporterskie, lokalne warunki. 35 lat stażu jako lokalny watch-dog jeszcze nie mam.

fot. pixabay

Read more »

Przedsiębiorczość po studencku

Zainspirowanie się ludźmi, którzy odnieśli zawodowy sukces, to dopiero początek. O tym jak stać się kreatywnym, o budowaniu profesjonalnego wizerunku firmy i wielu innych kontekstach dyskutowano w trakcie zajęć Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości, który odbywał się od 16 do 20 listopada.

Wykłady oraz zajęcia warsztatowe odbywały się m. in. w Akademickim Centrum Kultury w „Chatce Żaka”, Business Linku, na wydziałach Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej oraz Politechnice Lubelskiej. Tydzień Przedsiębiorczości został uroczyście otwarty w poniedziałkowy wieczór konferencją „Droga do sukcesu”. Do spróbowania szans we własnym biznesie zachęcał zgromadzonych Tomasz Małecki, prezes Lubelskiego Parku Naukowo-Technologicznego. Zaznaczał przy tym, że nikły odsetek młodych ma szanse na stanowiska zarządzające w przyszłości. O przedsiębiorczości budowanej samodzielnie, z dala od studiów wspominała Natalia Kozłowska, pasjonatka podróży i właścicielka restauracji Insomnia, opowiadając przy tym o zakładaniu i utrzymywaniu biznesu jeszcze na studiach. O swoich ścieżkach zawodowych opowiedzieli też doradca wizerunkowy Monika Butryn i Paweł Niewęgłowski, organizator konferencji Microsoft Expert Summit. Różni ich wszystko: branża, styl pracy, charakter, łączy wspólny mianownik – osobisty sukces na polu zawodowym. 

Etat czy na własną rękę?

W poniedziałkowej debacie, w której rozważano nad dwiema stronami pracy na etacie oraz samodzielnej działalności gospodarczej wypowiadali się Agata Pietras, blogerka i właścicielka internetowego sklepu modowego Modlishka oraz Michał Korba, twórca internetowej „skarbonki” iWisher. Dyskutanci nie ukrywali, że cieszą się z tego co aktualnie robią, że preferują pracę samodzielną, tworzoną od podstaw, bez szefa. – Dobrych kilka lat pracowałem na etacie, w różnych branżach. Daje to pewną stabilizację, o wiele większą niż w przypadku własnej działalności. Podziwiam tych, którzy zakładają swoje firmy już na studiach – mówił o swoich doświadczeniach Korba.

Wizerunek w sieci i komunikacja

Tomasz Małecki, szef  lubelskiego parku technologicznego

Warsztaty z kolejnych dni dotyczyły różnych zakresów przedsiębiorczości. O nie całkiem różowej perspektywie przy otwieraniu start up`ów mówił Artur Kozłowski, twórca nowoczesnej bazy konsumenckiej i testerskiej frendi.pl. O kreowaniu wizerunku dyskutowano podczas spotkania „Jak zwrócić uwagę pracodawcy, nie wyłączając Facebooka”. Mateusz Jabłonowski i Joanna Cap z AIESEC zachęcali uczestników spotkania do rozważnego budowania wizerunku w sieci, zwłaszcza przez portale społecznościowe, ale też bazujące na profilach z życiorysem zawodowym, czyli LinkedIn czy Goldenline. O tworzeniu relacji w świecie biznesu, podstawach etykiety mówił w siedzibie Biura Karier UMCS Sebastian Mertowski z AEGEE Lublin. Tydzień Przedsiębiorczości zamknęły zajęcia na wydziałach ekonomii oraz prawa i administracji UMCS. Opowiadano o zysku w kontekście różnych dziedzin prawa, m. in. podatkowego i handlowego; symulowano również pożądane postawy negocjacyjne.

Tekst ukazał się w "Nowym Tygodniu" nr 47, link

Read more »

Czas na dziennikarstwo lokalne

Od września w mojej blogosferze cisza jak makiem zasiał. W dalszej perspektywie nie zapowiada się inaczej. W poszukiwaniu szansy na rozwój w wystudiowanej przed chwilą branży postawiłem na praktykę. Od września piszę dla Nowego Tygodnia, lubelskiego tygodnika o specyfice miejskiej. Jeśli doliczę do tej mocno pochłaniającej pracy pisanie dla jeszcze jednej firmy matematyka czasu okaże się bezwględna. Czasu na blog w dotychczasowej formie zostało jak na lekarstwo.

Blog to internetowe zapiski, które mają sens tylko wtedy gdy są wykonywane z pewną częstotliwością. Dzieło rozpoczęte w 2012 roku wykonuję dla siebie, ze szczególną radością po odzewach czytelników. Na studiach blog potrafiłem pogodzić z zajęciami i copywritingiem, a więc pracą wykonywaną zdalnie. Teraz sprawa wygląda inaczej. Pozostaję co prawda w materii pisanej, lecz podejmuję się wzmożonego wysiłku zarobkowego. Tego zaś mój skromny blog ani słabszej jakości teksty dla robotów Google`a, które wykonywałem przez półtora roku, nie dają w stopniu satysfakcjonującym. Stawiam na rozwój i specjalizację, a to - przy odrobinie szczęścia jaką było załapanie się do redakcyjnego biurka, telefonu i zleceń - gwarantuje mi prawdziwe dziennikarstwo. 

Przez ponad miesiąc pracy zastanawiałem się nad pokazaniem Wam swojego dorobku. Zawartość materiałów nijak ma się jednak do wpisów, które wykonywałem. Tematyka jest bardzo wąska, "bardzo" lokalna, o czym przekonacie się klikając w poniższe linki. Moja decyzja to symboliczne przejście. Decydując się na Nowy Tydzień zszedłem ze ścieżki państwowej, światopoglądowej na drogę reportera miejskiego, człowieka piszącego o sprawach dzielnicy, a nawet osiedla. 

Mieszkańców Lublina zachęcam do kupowania tygodnika. 1,8 zł na tydzień to grosze :)

O handlowcach w Lublinie

Artykuł patronujący lokalnemu teatrowi dla dzieci

Projekt obywatelski niepełnosprawnej lublinianki - temat wylądował na okładce :)

Coś dla seniorów

Kongres Inicjatyw Europy Wschodniej - wielkie wydarzenie, które nie dostało nawet fotki w gazecie...

Przykładów na stronie Nowego Tygodnia będzie przybywało, teraz taką specyfiką będę się zajmował. 

Nie decyduję się na zamknięcie bloga, w tym momencie częściowo zawieszam działalność licząc, że przy wolnych weekendach skrobnie się coś z Chudej perspektywy na swojej tablicy. Zatem do zobaczenia!

Read more »